Verhalen van Scheherazade:

 

Verhalen die nooit een vervolg hebben

 

Als wij een verhaal gelezen hebben, kijken we altijd, als wij het uit hebben, treurig aan de achterkant van het blad. Wist u dat, Libelle? Wij willen altijd zo graag weten hoe het nu verder gaat... Wat gebeurt er nu met die breedgeschouderde jongeman, die eindelijk en eindelijk het tengere, zwarte meisje heeft veroverd? Hij was niet knap, staat er in het verhaal, maar hij was, zoals gezegd, breedgeschouderd en zijn haar had de kleur van rijp koren en zijn stem was diep en een beetje hees en hij was een meter negentig als hij op zijn sokken stond.

Wij zijn - misschien wist u dat ook niet, Libelle - van onze prilste jeugd af altijd dol geweest op korenhaar en hese, diepe stemmen. Laten we er alvast maar bij vertellen dat wij ze nooit gekregen hebben. Dat is droevig. Ook de een meter negentig ging onze neus voorbij. Na jaren van strijd zijn wij hier overheen. Het verhaal echter gaat aan de achterkant nooit verder. En juist dat niet geschreven, niet gedrukte stuk, dat interesseert ons nu zo heel erg. WANT: HOE HOUDT DIE KNAAP ZICH VERDER?

Hij heeft, zo hebben we gelezen, een zeldzaam karakter. Hij is temperamentvol genoeg om opvliegend te zijn en net tactvol genoeg om niet op te vliegen als het zwarte meisje iets anders verlangt. Hij heeft wil genoeg om zijn zin door te zetten, maar op momenten dat het meisje geen zin heeft in zijn wil, verbijt hij zich. (Hij doet dat heel aantrekkelijk door zijn lippen op elkaar te klemmen en een kaakspier te laten werken, een typisch mannelijk trucje, waar alleen meisjes nog invliegen, vrouwen niet meer.) Nou ja, alles bij elkaar is het een schat van een man en zulke verhalen moesten eigenlijk niet geschreven mogen worden, want ze doen een hoop kwaad.

Neem nu ons bijvoorbeeld... Onze man heeft vandaag een humeur om op te schieten. Wij zagen dat al toen hij thuiskwam. De diepe rimpel lag als een ravijn boven zijn neus. Hij wilde om zes uur precies eten en het werd helaas vijf over zessen, omdat de zonen zich hadden verlaat. Als een gevangen beer liep hij door onze kamer en hij leed zo opzichtig in stilte, dat de aardappelen sidderden in de schaal. Wij boden hem haastig een lekker hapje vooraf, wat zo nors van de hand werd gewezen, alsof wij hem arsenicum en oudekant hadden geoffreerd. Uit wraak at hij daarna hl weinig van onze andijvie, gehakt en yoghurt, zodat wij goed zouden voelen dat zijn eetlust geleden had door de vijf minuten. Een schitterend staaltje stil karakterspel, dat een wolk deed neerdalen op ons aller hoofden. Een wolk zo dicht, dat wij de yoghurt er nog slechts flauwtjes door zagen oplichten.

Wij weten in dergelijke situaties nooit precies welke gedragslijn wij zullen volgen. Meestal doen wij moedig opgewekt om de sfeer te redden en men moest ons daar de militaire Willemsorde voor verlenen. Want wij zouden eigenlijk zo graag de andijvie op zijn hoofd storten en garneren met de bal gehakt.

Nee, dan die man uit het verhaal... die had ons geknuffeld en gezegd: "Maar lieveling, wat heerlijk! Dan ben ik nog tien minuten met mijn vrouwtje alln!" En als zijn en mijn kinderen dan vijf minuten later waren binnengestroomd, had hij mannelijk zijn lippen op elkaar gesloten en een kaakspier laten werken. Want hij begon ons net plezierig belangrijk te vinden, belangrijker eigenlijk dan kinderen en andijvie bij elkaar. Maar als hij eenmaal at, at hij smakelijk. Want een meter negentig is een end om vol te krijgen. Als een zoon had zitten kieskauwen, had hij gezegd, met een warme, intieme blik naar ons: "Jongen, zoals je moeder gehakt maakt, krijg je het op de hele wereld niet." Waarop wij vertederd naar hem zouden hebben geglimlacht, omdat wij ons zo warm en geborgen voelden. Als je goed luisterde, hoorde je het orgel met de filmmuziek op de achtergrond.

Ja, ja... wij geloven nooit dat het per ongeluk is dat de korteverhalenschrijfster steeds op het kritieke moment stopt. Zij wil het fijn houden. Wij snappen dat best. Wij schrijven ook weleens een lettertje en weten dus dat het heel belangrijk is om op een goed moment af te breken. Maar, zoals gezegd, aan de andere kant doen zulke verhalen dan toch een boel kwaad met hun verfijnde slot. Bijna evenveel kwaad als de door ons beminde Claudia en David-boeken van Rose Franken. Want wie die gelezen heeft, loopt ook de rest van haar leven naar een David te zoeken. Wie vl verhalen leest van brede jongemannen en tengere meisjes wordt op den duur zoetjes ondermijnd en is volkomen ongeschikt voor een normaal huwelijk. Daarom kijken wij altijd zo zielig en gretig tegelijk naar de achterkant van de pagina waarop het verhaal staat. Blijft hij zo, die man? Of gaat hij al verkleuren? Wij worden verscheurd door tweestrijd. Wij zouden het zo fijn vinden als hij zo bleef: temperamentvol en tactvol en liefdevol en sfeervol en vol van alles. Want dan zagen wij die jongen niet met een daverende klap van zijn voetstuk vallen.

En wij zouden het zo fijn vinden als hij alleen bij tijden eens tactvol was en heel zelden temperamentvol op de goede manier en lastig en humeurig daar tussendoor. Want dan waren wij het niet alleen die het zo getroffen hadden... dan werden alle mannen zo. Dan zou blijken dat zij allemaal verkleuren in de was van het huwelijk, niet krimpvrij zijn en bijzonder hard slijten.

Zon zwart meisje in zon verhaal weet dat nog niet. Zij denkt die een meter negentig voortdurend aan haar voeten te houden. Ze heeft het mis. Dat is maar goed ook, want je zl je leven lang zoiets voor de benen hebben: je schiet niet p! Ze denkt alles van hem te weten: tactvol is hij en geduldig en temperamentvol, en hij weet zijn wil door te zetten. Naderhand zal ze ontdekken dat die eigenschappen niet veranderen. Alleen op momenten dat ze hem geduldig wenste, zo van zes tot vijf over zessen, zal hij temperamentvol zijn. En als er een dag komt dat de kinderen brullen, de werkster plots verstek laat gaan en de kachel rookt, een dag dus dat ze hem tactvol zou wensen, wordt hij plots vol wilskracht, zegt dat die werkster nooit meer de deur in zal komen en dat de kinderen nu maar eens moeten tonen dat ze de handen uit de mouwen kunnen steken. Het zwarte meisje zal weinig aan die wilskracht hebben, met of zonder zijn werkende kaakspier. Zij zou die trouwens niet zien, al hd hij hem, want de kachel rookt nu zo erg dat ze de hele man maar schemerig ziet.

Dit is een sombere Cocktail...

Wij hebben dat soms, wij zien het leven dan somber in.

Helaas duurt het altijd maar kort.

Zodoende komen wij nooit tot het schrijven van wereldberoemde romans met van die diepe zinnen.

Net als wij zon zwart schema zouden hebben opgezet, zouden wij iets geks ontdekken in al dat duister. Waarop wij plots het boek niet serieus meer zouden nemen en als wj dat al niet zouden doen, wie zou het dan wl doen?

Schrijf ons daarom geen verwijtende brieven, waarin staat dat het zwarte meisje ook niet meer dt was wat zij was.

Wij weten dat immers zo verdraaid goed.

Snapt u nou waarom wij altijd, zo zielig en gretig tegelijk, kijken naar de achterkant van de pagina?

 

♦♦♦♦♦♦♦♦♦♦♦♦♦♦♦♦♦♦♦♦♦♦♦♦♦♦♦♦♦♦♦♦♦♦♦♦♦♦♦♦♦♦♦♦♦♦♦♦♦♦♦♦♦♦♦♦♦♦♦♦♦♦♦♦♦♦♦♦♦♦♦♦♦♦♦♦♦♦♦♦♦♦♦♦♦♦♦♦♦

 

het vorige verhaal

 

het volgende verhaal

 

Het Vergeetboek - index

 

Scheherazade

 

De Januaraanse Ambassade

 

 

home

 

♦♦♦♦♦♦♦♦♦♦♦♦♦♦♦♦♦♦♦♦♦♦♦♦♦♦♦♦♦♦♦♦♦♦♦♦♦♦♦♦♦♦♦♦♦♦♦♦♦♦♦♦♦♦♦♦♦♦♦♦♦♦♦♦♦♦♦♦♦♦♦♦♦♦♦♦♦♦♦♦♦♦♦♦♦♦♦♦♦