Verhalen van Scheherazade:

 

Assepoester

 

Het was zon lief meisje... heel kleine voetjes, prachtige ogen met zwarte wimpers en een huid waar geen schoonheidsspecialiste aan te pas kwam. Haar vader noemde haar altijd Poesje en dat paste goed bij haar, een zacht, vlug en tenger diertje was het. Je kon op je tien vingers natellen dat Suus en Truus, die maar van die heel gewone gezichten hadden, haar nooit goed zouden kunnen verdragen. Daarom zeiden ze waarschuwend tegen hun moeder:
"t Is niks dat u met die man trouwt, ma, we gunnen hem u graag, daar gaat het niet om. Maar die man zijn dochter doorlopend in je huis is ook niet alles."

Maar ma, die het leven van een klein weduwenpensioentje schoon zat was en een rijke boterham zag in de rijzige, zachtaardige man van zeer goede huize die ze uit de krant had opgediept, veegde alle bezwaren weg. "Dat komt wel goed, Suus en Truus," zei ze. "Daar ben ik zelf bij, en niemand zal de kans krijgen onder jullie duiven te schieten." Want ze was van het keiharde soort.

Iets dat de aardige man v.z.g.h. maar al te spoedig merkte. Hij verdroeg haar twee jaren en stierf toen. Geluidloos, zo te zeggen; het was alsof hij met graagte weggleed.

Hij was van ma af, maar arme Poesje zat nu met een stiefmoeder om op te schieten en met Suus en Truus, mirakels van de allereerste klasse. Helaas had ze haar vaders zachte natuur gerfd en binnen de kortste keren was ze de voetveeg van die drie haaibaaien. t Ging de hele dag maar van `Poes hier en `Poes daar en `Poes, dek de tafel en `Poes, haal de haard uit. Het arme schaap sloofde en zwoegde in dr eentje in dat grote huis, want ma had al gauw de dienstbode de laan uitgestuurd. t Ging best zo, zei ze, en Poes kostte ten minste geen centen.

Het leven van dat arme kleine ding was een soort nachtmerrie van afgedankte jurken, hard werken en snauwen geworden; zelfs haar eigen naam was ze kwijtgeraakt op de dag dat ze met de asla de trap afrolde. "Assepoes!" had Suus sniklachend geroepen, en zo was het gebleven.

De enige mens die zich grondig over deze situatie ergerde, was haar peettante, een bejaarde, ongetrouwde vrouw, die huishoudster was bij de gezant van Luretania. En zelfs zij wist nog niet eens precies h naar haar Poesje t wel had, want die was wl zacht, maar niet klagerig. De volle ellende van haar bestaan kwam pas aan het licht toen ze op een avond zat te huilen en tante onverwacht voor de deur stond. Ja... toen kwam het verhaal eruit van Suus en Truus en ma, die haar de hele dag hadden laten draven, omdat ze uit moesten, naar het Kurhaus. Nou waren ze weg en zij, Poes, zat in dr dooie eentje.

Tante knikte bedachtzaam. "Naar het Kurhaus! Daar wordt de eerste avond gegeven ter ere van die prins van Ottawa, er komen er drie in totaal. t Moet een aardige jongen wezen, zei mijn baas, die kent hem nog van zijn Amerikaanse tijd. Ze fteren hem een beetje, dat heeft iets met olie te maken, hoorde ik. Kind, het is gewoon schandlig! Dr! Dat stel komt nota bene aan kaarten door jouw vaders relaties en ze laten jou thuis. Potverdrie, ik ga er wat aan dn!"

Want tante mocht dan zestig wezen, ze had nog een bruisend temperament. De ouwe gezant van Luretania was eigenlijk als de dood voor haar, maar waar vond hij, vrijgezel, zo gauw een andere vrouw die z lekker kookte? Het deed hem veel verdragen.

"k Zou niet weten hoe," zei Poesje treurig. "Ik zie er it!"

"Overmorgen," zei tante samenzweerderig, "is de tweede avond in de Rolzaal op het Binnenhof. Om zeven uur is dat stel vrouwen hier de deur wel uit, want ze zullen lang moeten wachten voor ze naar binnen kunnen in die mensenmassa. Zorg dat je om half acht schoon klaarstaat, kind, dan zal jij eens wat zien!"

En zo geschiedde het...

Twee avonden later stond petemoei voor de deur, beladen met dozen. Ze had niet stilgezeten, vast niet. Dr ouwe gezant had ze met ontslag gedreigd als hij niet voor een toegangskaart zorgde, en zijn eigen chauffeur had ze omgekocht met middelen die sterk naar chantage roken. Daarom stond die jongen nou voor de deur in een pikzwarte Mercedes met het bordje CD achterop. De dozen waren zo uitgepakt en Poesje stond al in het strapless tule voor ze pap kon zeggen.

"Dat is dat," zei tante en ze schoof een paar beeldige goudleren sandaaltjes aan de kleine voetjes.

"Waar hebt u toch al die dingen vandaan, petemoei?" kreet Poesje verbijsterd.

"Relaties, kind," zei tante duister. "Alles is je van harte gegund, maar zorg in vredesnaam dat Johan je precies om twaalf uur naar huis brengt. Want om half een moet mijn gezant van zijn bridge-avond gehaald worden en het mag nou een beste man wezen, maar dat jij vanavond in zijn Mercedes rondtoert, hoeft hij toch niet te weten. Ik kan hem nu wel met een natte vinger lijmen, maar als hij gd nijdig wordt, kost het me mijn baan en waar blijf ik dan met mijn zestig jaren?"

Zo reed een stralend Poesje over de Hofweg naar het Binnenhof. Ze wist niet meer of ze waakte of droomde, en ze besloot tenslotte het maar op het laatste te houden. Als ik straks toch wakker wordt, dacht ze, kan ik er maar beter het beste van maken. En zo stortte ze zich in het feestgewoel met al de fleur en de vurigheid van een jonge blom die nog nooit in haar leven verwend is met iets feestelijks. En aangezien ze nu eenmaal een snoetje had om te stelen en een figuurtje om zo mee weg te wandelen, ontbrak het haar geen seconde aan mannelijk gezelschap.

De prins van Ottawa, een lange, breedgeschouderde jongeman met stug kortgeknipt haar, een paar rugbyschouders en de witste tanden die ze ooit gezien had, gooide het hele protocol aan diggelen en was niet van haar weg te slaan. Maar toen het twaalf uur sloeg stond hij ineens met lege handen. Want wg was ons Assepoesje, opgeschrikt uit de droomwereld van het feest door het nuchtere geluid van de twaalf koude slagen. En opgevangen werd ze door een zenuwachtige Johan, die letterlijk met het zweet in zijn handen op haar stond te wachten. "Wegwezen, juffrouw," zei hij en ketste het portier dicht.

Hoe ze de dag daarna doorkwam heeft ze nooit kunnen snappen. Trouwens, zo was er nog een. In Hotel des Indes zat een jonge prins die die morgen drie keer zijn sigaret probeerde aan te steken aan het filtermondstuk, net zolang tot een van zijn adjudanten voorzichtig zei: "Hoogheid, andersom brandt hij beter!"

De laatste avond die te zijner ere werd gegeven, zag hij tegemoet met een spanning die hij tot dan toe nog niet gekend had in zijn jongemannenleven. Hij stond stijf van het goud en de tressen en zijn kamerdienaar speldde ridderorde na ridderorde op zijn brede borst zonder dat hij wat zei. Anders was het al gauw: Laat maar, John, het is zo genoeg, maar nu wou hij graag netjes voor de dag komen. Niet voor niets, gelukkig! Want, onbeschrijflijk mooi, overweldigend lief, was daar weer Poesje in het tule, Poesje met de goudleren sandaaltjes.

En uitgaand Den Haag maakte het schandaal van deze eeuw mee. Want de prins keek niet meer naar welke dame ook. De hertogin van het zuiverste water, de edelvrouwen van het blauwste bloed, de dochters van de ministers, ze kwamen niet aan bod. Hij zg ze niet eens. Hij zag alleen zijn Assepoes. Vanavond, zo dacht hij, breng ik haar gewoon naar huis en vraag haar gewoon ten huwelijk. Ik kus haar net zo lang op zijn Ottawaas tot ze ja zegt.

Die jongen kon nu wel grote plannen maken, maar hij wist niet dat Assepoes niet z verrukt was of ze danste met gespitste oortjes luisterend naar de slag van twaalf. Petemoeis baan lag zwaar op haar maag. En op het moment dat de prins zijn glas ophief om met haar te klinken nam ze al haar tulen stroken in een hand en vluchtte de deur uit en de trappen af. Ach heden, daar ging een sandaaltje! Toe maar, terug kon ze niet, daar stond de prins.

Beneden stond Johan, hijgend van ellende. "Gauw, juffrouw, het kost me mijn baan."

Arme Poes maakte die avond een natte plek op het leer van de Mercedes. Het is hrd als er twee banen afhangen van jouw verliefdheid.

Der dagen sleur ging weer beginnen. Dat dacht het arme ding ten minste toen ze de volgende morgen met water sleepte, de kachel uithaalde, de aardappelen schilde en de stoep boende. Suus en Truus waren in een beestachtig slecht humeur, want ze hadden wel het een en ander verwacht van de drie feestavonden. Ze hadden gehoopt minstens een jonkheer mee naar huis te brengen, desnoods een meester in de rechten. In plaats daarvan - nets. Helemaal geen man! Dus scholden ze en wrokten ze en waren nog lelijker dan anders van venijnigheid. Poesje daarentegen was stil van liefdesverdriet, dus bij elkaar was het beslist geen vrolijk huishouden. Had het lieve kind maar geweten wat haar prins uitvoerde in die tijd. Dan had ze niet zo lopen kwijnen.

Ja, wt deed die jongen?

Die stond op de avond van het feest wezenloos van ontzetting met het kleine sandaaltje in zijn vingers. Zon hl klein, peuterig sandaaltje... Het leek absurd dat daar een voetje in paste, en hij begreep dat dit het laatste was dat hij ooit van zijn liefste zou zien.

Hij deed die nacht geen oog dicht van het piekeren. Was hij thuis in Ottawa geweest, dan had hij een legertje detectives gehuurd of gewoon een oproep gezet in een krant met een oplaag van drie miljoen, maar hij was hier te gast in een vreemd land. Het werd allemaal een beetje moeilijk. Daar echter zijn bloed wl blauw was, maar niet vrij van business-smetten, had hij de oplossing toen de morgen aanbrak. En toen de eerste tram langs het Tournooiveld schoof, sliep hij eindelijk in, een vermoeide, verliefde, maar hoopvolle jonge prins!

De volgende morgen ontbood hij de directie van een heel groot warenhuis. En nog diezelfde avond stond er in alle kranten een advertentie van een hele pagina. Een ieder die het lezen wilde, wist nu dat het warenhuis het nieuwe schoenenseizoen ging inzetten met een enorme actie, die PAS DE SCHOEN heette. Er stonden tien schoenen klaar, in buitennissige, zelden voorkomende maten. Elke vrouw die bewees dat ze er vlot op kon lopen, mocht op de schoenenafdeling twee paar schoenen naar keuze uitzoeken.

Nou, t liep storm de volgende dag. De liften waren vol en de roltrappen - het was een z van vrouwen. Maten vierenveertig zag je er en maten vierendertig. En, zielig er tussenin, liep maat dertig, Assepoes in dr verschoten windjack. Die wou ook weleens een kansje wagen, het stakkerdje.

Ze wist niet wat ze had, toen er ineens twee keurige heren naast haar stonden die haar verzochten even mee te gaan naar het kantoor van de directie. "Ik kan er heus in," zei ze verlegen en ze wees naar beneden, naar dr voetjes, n met een kaplaarsje, n met een gouden sandaaltje.

"U bent de honderdste klant," zei de ene directeur vlug. Want dat was een handige jongen en hij wist zo gauw geen andere manier om Poesje mee te krijgen.

Boven begon het geluk!

Daar zat, zonder ridderorden, gewoon in een donker pak, de prins van Ottawa, en hij rookte van de zenuwen de ene sigaret na de andere.

Hij was in n sprong bij de deur toen Poesje naar binnen werd geschoven.

Het duurde wel een half uur voor de directeuren durfden te kloppen. En toen klopten ze nog te vroeg, dus je hoeft niet te vragen...

 

♦♦♦♦♦♦♦♦♦♦♦♦♦♦♦♦♦♦♦♦♦♦♦♦♦♦♦♦♦♦♦♦♦♦♦♦♦♦♦♦♦♦♦♦♦♦♦♦♦♦♦♦♦♦♦♦♦♦♦♦♦♦♦♦♦♦♦♦♦♦♦♦♦♦♦♦♦♦♦♦♦♦♦♦♦♦♦♦♦

 

het vorige verhaal

 

het volgende verhaal

 

Het Vergeetboek - index

 

Scheherazade

 

De Januaraanse Ambassade

 

 

home

 

♦♦♦♦♦♦♦♦♦♦♦♦♦♦♦♦♦♦♦♦♦♦♦♦♦♦♦♦♦♦♦♦♦♦♦♦♦♦♦♦♦♦♦♦♦♦♦♦♦♦♦♦♦♦♦♦♦♦♦♦♦♦♦♦♦♦♦♦♦♦♦♦♦♦♦♦♦♦♦♦♦♦♦♦♦♦♦♦♦